Është koha të ndahemi një herë e mirë me të keqën!

nga Bislim Ahmetaj

35 vite më parë, pikërisht me 18 Shkurt të vitit 1991, saktësisht rreth kësaj ore, bashkë me dhjetra studentë dhe pedagog kishim marrë vendimin sublim për tu ngujuar në një grevë urie, të cilës nuk i dihej fundi.

Ishim të ri në moshë, por krejtësisht koshient për veprimet që po ndërmerrnim.

Një ditë më parë unë dhe shokët e mi kishim mbyllur grevën në Insitutin e Lartë Bujqësor, që pas asaj dite do të ishte Universiteti Bujqësor i Tiranës ( njëra prej kërkesave).

I kishim kthyer “borxhin” e 8 Dhjetorit kolegëve tanë student të Universitetit të Tiranës, me të cilët qemë solidarizuar që natën e parë të 8 Dhjetorit.

Të njëjtën gjë bënë edhe ata me ne, me 5 Shkurt kur ndërpremë mësimin dhe shpallëm grevë pa afat.

UT-ja akoma vazhdonte të mbante emrin e diktatorit Enver Hoxha edhe pse ishte legalizuar pluralizmi politik.

Vendi po përjetonte një realitet absurdi kafkian.

Pluralizëm nën hijen e busteve të diktatorit, historia e Partisë së Punës, filozofia Marksist-Leniniste vazhdonin të ishin lëndë thelbësore nëpër të gjitha shkollat e sistemit, dhjetra vepra industriale, deri edhe organizata e pionerit vazhdonin të mbanin emrin e diktatorit Hoxha.

Ne që i kishim dhuruar vendit dy muaj më parë pluralizmin politik, duke i dhënë fund sundimit të sistemit diktatorjal një partiak, nuk mund ta lejonim që shqiptarët të jetonim në këtë absurditet, ndaj edhe kishim vendosur të sakrifikoheshim edhe një herë për lirinë, për demokracinë, për vendin tonë.

Kërkesa për heqjen e emrit të diktatorit nga UT lindi në ILB, bashkë me thirrjen “O shkollën e partisë, o dorëheqjen e qeverisë”.

Është fakt historik që qeveria e Adil Çarçanit ra pikërisht pas rrëzimit të bustit të diktatorit Hoxha me 20 Shkurt të ’91-it.

Ne qëndruam dhe ja dolëm në atë grevë urie, të parën legale të mbajtur në Shqipëri, e them legale pasi nëpër burgjet e diktaturës ishin mbajtur me dhjetra të tilla, por që ishin shtypur dhunshëm duke prodhuar denime të stërgjatura, tortura dhe pushkatime të organizatorëve.

Dhe jo vetëm të parën legale, por edhe të vetmen, që i arriti në mënyrë shterruese qëllimet dhe kërkesat e saj, pasi më vonë janë mbajtur me dhjetra greva urie për gjithfarë qëllimesh dhe kërkesash, por asnjëra prej tyre s’ka pas suksesin dhe lavdinë e asaj të studentëve të 18-20 Shkurtit 1991.

Po pse ja dolëm ne brezi 90-91 ?!?

Sepse besonim fort tek liria, pasi ishim lindur dhe rritur me mungesën e plotë të saj.

Sepse marrëdheniet me njëri tjetrin i kishim ndërtuar mbi besimin, dashurinë dhe sinqeritetin e ndërsjelltë.

Sepse ne u mbështetën nga pedagogët tanë, prindërit tanë dhe në shumicë dërmuese nga qytetarët e Tiranës, Shkodrës, Kavajës dhe më pas të gjithë Shqipërisë.

Po sot…

Fatkeqësisht Shqipëria pas 35 vitesh është rikthyer në po të njëjtat pozita absurdi dhe mjerimi ekonomik, politik dhe social.

Në Shqipëri është shkatërruar dhe nuk egziston më, ajo që lindi dhe po rritej ngadalë, shtresa e mesme, shtylla vërtebrore e një shoqërie të shëndetshme.

Sot 3% e shoqërisë zotërojnë 95% të ekonomisë së vendit, pjesa tjetër ose ka zgjedhur emigracionin, ose varfërinë dhe nënshtrimin.

Pluralizmi politik ngjet me “pluralizmin e mendimit” që pat induktuar Ramiz Alia në vitet e fundit të regjimit, që sot mund të quhet “pluralizmi i rrjeteve sociale”.

83+3+ X mandate kanë prodhuar një autokraci mbytëse duke e asgjësuar thuajse përfundimisht pluralizmin politik të vendit.

Në aspektin social shoqëria është shndërruar në një guackë të akullt, ku askush nuk pyet për askënd, ku se njeh fëmija prindin dhe anasjelltas.

Shqipëria e vitit 2026 është pa asnjë dilemë azili më i madh në botë i banuar prej moshës së tretë, në raport me numrin total të popullsisë. (Mbi 700 mijë pensionist, kur popullsia aktive është pak më shumë se gjysma e këtij numri.)

Përveç kësaj një azil ku humanizmi, kujdesi shëndetësor dhe trajtimi ekonomik krahasohen me vendet e fundit të Afrikës.

Po çka duhet bërë?

Çdo gjë e ligjshme dhe e mundur që do ta çlironte vendin nga prangat e autokracisë politike, varfërisë ekonomike dhe degradimit social në të cilën është zhytur dhe po mbytet Shqipëria.

Nihilistët që ankohen për defiçencat e opozitës, të cilat ekzistojnë, le ta kishin krijuar, apo ta krijonë një opozitë të fortë dhe efiçente, pikërisht atë që sipas tyre i mungon dhe i duhet vendit.

Ose në të kundërt le ti bashkohen kësaj opozite që është sot, e cila mirë keq po qëndron “dhëmbë për dhëmbë” me autokracinë e cila është ulur këmbëkryq, në çdo segment të shtetit në funksion të pushtetit të 3%-it.

Ndaj unë si anëtar themelues i pluralizmit politik shqiptar në Dhjetor të “90-ës, si pjesëmarrës në Grevën e Urisë së 18-20 Shkurtit “91, i bëj thirrje çdo shqiptari:

Qoftë ai i ri apo pensionist, i punësuar në sektorin publik apo atë privat, sipërmarrës apo i pa punë, me shkollë apo pa të,

i majtë apo i djathtë, dilni me

20 Shkurt dhe ta rrëzojmë këtë autokarci që po na vjedh, po na degradon, po na shet dhe po na zhbën si komb.

Le ti japim vendit një qeveri kalimtare, gjashtë mujore apo edhe një vjeçare, pastaj secili prej nesh le të zgjedhë në mënyrë të lirë dhe të ndershme kë ti dojë “zogu i qefit”.

Pikë.