Kronikë e krizës kosovare të paralajmëruar!
nga Agim Popoci
Qorr Ilazi… është zilja në celularin tim ndërsa po rrufisja kafe në fillimshkurtin e vitit 2007 në Shkup, numër i panjohur, por, e hapa meqë raomingu nuk i pasqyron ato të Kosovës, dhe një zë i qetë fillon e fletë.
-Mirë mëngjes, jam Martti Ahtisaari. Me zotin Agim Popoci po flas!
-Po, i them.
-Arsyeja e kësaj telefonate është një shkrim i juaji që ma ka përkthyer një miku ynë i përbashkët nga Vjena, dhe dua t’ju takoj!
-Unë jam në Shkup, ja preva shkurt, jo vetëm që më telefononte pasi e kishte dorëzuar Planin e tij dhe priste sugjerimet nga palët, por, ai ishte në Tiranë dhe nuk më takoj para publikimit të këtij Plani!
-Sa do të qëndroni në Shkup, më pyeti Presidenti Ahtisaari dhe i tregova që do jem edhe dy ditë!
-Mirë, a mund t’ju takoj nesër në Shkup, vazhdoi ai dhe e lamë vendin dhe orën, me kërkesën e tij që takimi të jetë larg mediave!
Të nesërmen e gjeta në vendin ku kishim rënë dakord, nuk e pyeta asgjë rreth agjendës së tij në rajon por u përqendrova te Plani, por, pas disa minutave hyrëse ai vetë më sqaroi.
-Kur isha në Tiranë, e kisha në agjendë takimin me Ju, por disa nga bashkëbiseduesit më thanë që “kot e takon se ai është ekstremist, e do bashkimin e Kosovës me Shqipërinë”…
Arsyetimin e shoqërova me buzëqeshje si dhe me habinë e Presidentit Ahtisaari pse nuk më intereson se kush i kishte thënë!
-Po, prej tyre që keni takuar vetëm njëri nuk është antikosovar, pra, antiagim, i thash, ti lëmë këto marrëzira komuniste shqiptare dhe të vazhdojmë bisedën që e filluam shumë mirë.
Kryenegociatori Martti Ahtisaari kishte mbajtur shënim nga analiza ime që i kisha bërë te Gazeta “Shqip” Planit të tij, por, siç ma tha, arsyeja përfundimtare pse donte të më takonte ishte guximi për një shkrim me “kompetencat e tepruara” ku unë e kisha argumentuar pse nuk duhet të trajtohen kompetenca të tilla në një shtet demokratik dhe si mund të ndërtohen mekanizmat mbrojtës me ligj, ndërkohë Prishtina po gëlonte nga një këndvështrim ndryshe!
Dhe, Ahtisaari nuk humbi kohë, i ra në kokë Neni 6.2 të Aneksit I-rë, “dhjetë apo më shumë deputetë, mes të tjerash, do të kenë të drejtën që të kontestojnë kushtetutshmërinë e çfarëdo ligji apo vendimi të miratuar nga Parlamenti para Gjykatës Kushtetuese, si në aspektin përmbajtësor ashtu edhe për procedurë” të cilin unë e kisha konsideruar të pakuptimtë, pasi 10 deputetë serbë për të cilat ai kishte përcaktuar vende të rezervuara në Parlamentin e Kosovës, mund të dislokohen në Gjykatën Kushtetuese të Kosovës duke u marrë me ankesa dhe shkelje nga më të ndryshmet dhe do të pengojnë zbatimin e këtij projekti.
-Pengimin, nëse jo sot, mund ta bëjnë edhe nesër 10 deputetë shqiptarë kur Kosova të jetë shtet i pavarur dhe sovran, tha ai, por e ndërpreva…
-Si mund ta bëjnë shqiptarët, dhe vazhdova me marrëzitë shqiptare mbi historinë e vuajtjeve shekullore, dhe pasi përfundova dhe ishte e qartë se ai nuk u bind, vazhdoi…
-Do ketë interesa të ndryshme, do të kontestohen edhe ligje shumë të mira, por do të kontestohen!
Biseda jonë zgjati shumë, folëm për të gjitha, në veçanti për Kishat Ortodokse dhe Mitrovicën, për të cilën, siç tha, dëgjoi një mendim ndryshe se si mund të mbijetoi ky qytet, madje ndryshe edhe nga ajo që kishte propozuar dhe unë e kisha kundërshtuar në tërësi deri te Bordi, ndërsa shprehi keqardhje pse nuk e kishte takuar këtë lloj “ekstremisti” në Tiranë, që i bëri Planit të tij një eco nen për nen; Ndonëse e kuptova me kalimin e kohës kur përmendi edhe njerëz që kishin lidhje me OKB-në, se sugjerimin në Tiranë ua kishin bërë miqtë e Albin Kurtit, qëndrimet e të cilit Unë edhe publikisht i kisha mbrojtur.
Parashikimi im që radhët e Albin Kurtit do të shtohen shumë shpejtë u konfirmua në protestën e 10 shkurtit edhe pse nuk e kisha menduar se mund të vritet dikush vetëm pse kundërshton Planit e Ahtisaarit, por, parashikimi i tij që Kosova, shtet i pavarur dhe sovran mund të bllokohet edhe nga 10 deputetë shqiptarë, u konfirmua pas 18 viteve kur Ligjet u kontestuan në Gjykatën Kushtetuese, ose më saktë çdo gjë e Kurtit, Kryeministër!
Gabriel García Márquez me siguri se do ta qëndiste ndryshe kronikën e një krize të paralajmëruar, i urti Martti Ahtisaari tashmë i ndjerë, e ndërlidhi në detaje këtë paralajmërim duke mos përjashtuar ndikimet ideologjike, ekonomike, energjetike, nga Tirana, Washingtoni, Brukseli etj. dhe në asnjë moment duke dyshuar për të ardhmen e Kosovës si shtet të pavarur dhe sovran, por, e çuditshme është se si pas 18 vite të përpjekjeve titanike nga protesta e 10 Shkurtit 2007 deri në zgjedhjet e 9 Shkurtit 2025, Albin Kurti nuk e ka kuptuar se një krizë e tillë edhe mund të vijë, dhe, ajo që është më e keqja, nuk mjafton të përballohet duke thënë se krizën nuk e solla unë, atë e gjeta në mesin tuaj!
Fatkeqësisht, kriza politike vazhdoi edhe kur Albin Kurti me Lëvizjen e tij Vetëvendosje mori më shumë se 50% të votave në zgjedhjet e radhës, që duhet pranuar u bënë vetëm për fajin e Albinit, pavarësisht analfabetëve politikë që e kanë pushtuar ambientin ku ai jeton dhe punon, dhe, rivalëve politik që ende nuk e kanë kuptuar se e ardhmja është një shans, vetëm kur je i guximshëm; Dhe, të dyja palët politike që vazhdojnë të jenë në agoni, se kompromisi kurrë nuk është konsideruar, humbje!
Sot, kur për çështjen e mbijetesës në masë të madhe kujdeset Diaspora me remitancat, Albin Kurti dhe Qeveria e tij, fillimisht, për daljen nga kriza duhet ti bien kokës për atë që nuk e gjetën dhe sot është më e thellë se kurrë, ndarja e shoqërinë kosovare në çlirimtarë dhe tradhtarë, hajdut dhe qelibar, të uritur dhe zengjin qeveritar, deri në pikën sa të dyja palët politike ngritën një nivel vlerësimi që “kur nuk je me Ne, je me Serbinë”!
Sot, Albin Kurti, pasi shpërfilli edhe rastin për dalje nga kriza edhe kur përballë i doli një lider opozite si Bedri Hamza, duhet ta bëjë një xhiro nëpër Kosovë për të kuptuar se pse sot, më shumë se kurrë, ky vend ka nevojë për stabilitet politik, pra, për zgjedhjen e Presidentit të Republikës!
Sot, Albin Kurti duhet të ulë në tokë edhe idiotët e dobishëm të rrjeteve sociale që thurin lavde për parajsën vetëvendosëse, Kosovë; Dhe, nëse nuk i binden, mund ta bëjë me ta një xhiro vetëm aty ku Lëvizja Vetëvendosje është votuar më së shumti në 28 Dhjetor 2025 dhe të shoh se as rrugët, që është e vërtetë se LVV i gjeti të prishura kur erdhi në pushtet, nuk i rregulloi as për 5 vjet, nga Prizreni në Gjakovë, nga Gjakova në Klinë, nga Prishtina në Gjilan, dhe, kulmi i kulmeve të turpit nga Prishtina në Mitrovicë, rrugë që lirshëm mund të futet që sot, bazuar në gjatësinë dhe kohën që kur ka filluar të ndërtohet dhe nuk po mbaron dot, në fund të librit të rekordeve Guinnes, sepse nuk ka ndërtim i tillë rrugësh që i del para!
Në fund, ai që ka marrë besimin e më shumë se gjysmës së qytetarëve dhe po qeverisë Kosovën, Kryeministri Albin Kurti, i cili më shumë ka takuar Presidentin e Francës, Emmanuel Macron, se sa rivalët politik për të gjetur një zgjidhje për krizën në të cilën ndodhet shteti që drejton, duhet ta ketë parasysh të paktën një leksion që ai nuk e kuptoj nga 10 Shkurti 2007 deri në 9 Shkurt 2025, duke mos u larguar nga Parisi ndonëse me kohë ka dalë nga goja e një filozofi në Paris, Michel de Montaigne, i cili në veprën e tij të famshme “Essais”, Libri II, XVII, është shprehur shumë qartë:
“Është shumë e lehtë të dënosh një qeveri që nuk është e përsosur, sepse të gjitha gjërat e vdekshme janë kryesisht të tilla; Është shumë e lehtë të krijosh te një popull përbuzje për sistemin e mëparshëm: Askush nuk e ka provuar që nuk ka pasur sukses; Por, kur duhet të vendoset një rend më i mirë në vend të atij që është përmbysur, shumë nga ata që janë përpjekur ta bëjnë, kanë dështuar.”
