Po unë pse në burg?!
nga Lutfi Dervishi
Problemi i bllokimit të pagave të gjyqtarëve dhe prokurorëve nuk është më problem rroge, por problem mendësie ndaj shtetit dhe ligjit.
Është mendësia sipas së cilës ligji vlen kur zbatohet për kundërshtarin, ligji vlen sa kohë nuk më pengon, ndërsa vendimi i gjykatës zbatohet kur më leverdis. Parlamenti e ka bërë rrugë që vendimin e Gjykatës Kushtetuese e kalon në “spam folder”
Gjykata Kushtetuese foli për këtë çështje më 17 shkurt dhe i dha Kuvendit afat deri më 31 korrik për të bërë ndryshimet ligjore. Kuvendi, siç pritej, nuk veproi, atëherë KLGJ dhe KLP vepruan mbi bazën e vendimit të Kushtetueses, por Ministria e Financave nuk ekzekutoi listëpagesat me formulën e re.
Nuk di të ketë shumë vende ku një vendim përfundimtar i Gjykatës Kushtetuese përfundon në një debat publik se kush duhet ta zbatojë dhe kur do ta zbatojë?
Madje Kryeministri, vetëm katër ditë më parë, e përmblodhi filozofinë me fjalët: “secili institucion në vendin e vet”, duke argumentuar se fondin e pagave e propozon ekzekutivi dhe e miraton legjislativi.
Por në një shtet ligjor, vendimi i gjykatës nuk është ftesë për negociata, sugjerim apo konsultim publik dhe mbi të gjitha nuk është opsional.
Gjykata Kushtetuese u detyrua të dilte publikisht para dy ditësh për të kujtuar se vendimet e saj janë përfundimtare dhe detyruese për zbatim. Nuk është hera e parë që del me këtë thirrje.
Ndërkohë çështja ka kaluar nga debati institucional e publik te përgjegjësia penale. Gjyqtarët kanë kallëzuar në SPAK ministrin e Financave, sekretarin e përgjithshëm dhe drejtues të Degës së Thesarit në Tiranë dhe në rrethe. SPAK-ut i kërkohet të shqyrtojë nëse moszbatimi përbën edhe përgjegjësi penale.
Kjo nuk është histori pagash, është
mendësia: “shteti jam unë”, “ligji jemi ne”, mendësia se ligji është pengesë që kapërcehet dhe vendimi i gjykatës, një letër që mund ta hedhësh në kosh. Dhe kjo mendësi ka çuar më shumë se një “burrë të mirë” nga zyra e punës te dera e SPAK-ut dhe, në plot raste, nga zyra pas hekurave.
Në fillim ligji duket pengesë, pastaj të duket se po të bezdis, pastaj duket se prokurori po e tepron dhe në fund, dhe ka gjithnjë një fund, vjen pyetja: “Po unë çfarë bëra?”
Nesër, me siguri do të dëgjojmë përsëri “çfarë kam bërë unë” nga ata që ende mendojne se ligjet janë shumë të mira… për të tjerët.
Deri ditën që karabushet në pushtet të mendojnë që ligji nuk ka punë me ta, do të kemi burra e gra që do të bëjnë burg për tekat e veta dhe të tjetrit.
