Puthja që vret!
Llumi komunist i cili nga viti 1982 përqesh njërin ndër intelektualët më të mëdhenj të historisë së kryeqyteti shqiptar, Prefektin e Tiranës, Qazim Mulleti, dje u shfaq me hapa të sigurt në Gjykatën Administrative dhe e puthi në ballë hajdutin më të madh në historinë e kryeqytetit shqiptar, Kryetarin e arrestuar të Bashkisë Tiranë, Erion Veliaj, duke i shprehur gatishmëri për vetëflijimin e ditëve që i kanë mbetur për ti kaluar në burg, me spaletën shumë të rëndë që mbante deri dje mbi supe: Robert Ndrenika, Artist i Popullit:
“Ç’të mbeti, vij edhe e bëj unë!”
Ky akt i një kamikazi terrorist të komunizmit shqiptar u interpretua në mënyra të ndryshme, të parët u hodhën ata që e mirëkuptuan sepse sipas tyre ka mbetur për bukën e gojës, të dytët ishin ata që urrenin Lali Erin dhe u irrituan nga kjo mbështetje që artisti i madh i kishte dhënë një hajduti ordiner, dhe, më të heshturit janë ata që në ditët e para të çlirimit të Tiranës i ranë në gjunjë komunizmit shqiptar dhe i shërbyen me devotishmëri, artistët shqiptar!
Por, kjo puthje në ballë e një hajduti ordiner të parave publike, nuk është më çështje intepretimi, sepse nuk ka kush ta interpretoj më, sepse ajka e shoqërisë shqiptare ka marrë fund, dhe, kjo puthje e kamikazit komunist Robert Ndrenika vetëm sa ka konstatuar, Vdekjen!
Fillimisht konstatoi vdekjen e spaletës që Robert Ndrenika mbanë mbi supe, Artist i Popullit, dhe nga 8 Maji 2026 ai tashmë zhvlesëoi veten duke e merituar atë që meritonte që në vitin 1982 kur mori përsipër ta përçmoj me shumë devotshmëri, Prefektin e Tiranës, intelektualin e madh shqiptar Qazim Mulleti, që as truri i kalbur i Besim Levonjës në vitin 1948 kur e hodhi në letër, nuk e kishte menduar me kaq neveri; Dhe, sot, Robert Ndrenika le ta gëzoj titullin e ri që mori, Llumi i Popullit!
Robert Ndrenika me puthjen në ball të hajdutit ordiner të Tiranës konstatoi vdekjen edhe të mitit të artistëve që nuk i shërbyen komunizmit por bënë punën e tyre! Jo, pra, bënë punën e tyre të zemrës, shërbëtorin e Enver Hoxhës dhe Partisë, të gjithë të tjerët në rastin më të mirë përfunduan në rrugë ose internim, ose ndryshe në brug!
Madje, me këtë puthje nuk ka më kuptim as mashtrimi se kishte lozur Qazim Mulletin për mbijetesë, sepse sipas tij, nuk e pranonin në Tiranë. Ja, pra, tani edhe si i shumëpranuar në Tiranë, Robert Ndrenika sërish i shërben llumit komunist!
Me këtë puthje konstatoi vdekjen edhe të mitit që zuri vend ndër popull dhe ishte shpikur nga bashkëpunëtorët e Sigurimit të Shtetit se të gjitha shërbimet e pista që i bënë për Partinë, i bënë vetëm nga halli pse kishin njerëz të arrtaisur. Edhe Robert Ndrenika kishte një vëlla të arratisur në Gjermani, kishte kleçkë në biografi dhe i shërbeu Partisë, por, sot, nuk shtrohet pyetja më pse i shërben Partisë, kur shihet qartë, llumi puth llumin në ball!
Kjo puthje në ball konstaton edhe vdekjen e gjithë arsyetimeve pse u bë deputet në Dumre, në tokën pjellore të internuarëve të Enver Hoxhës! Të shkosh në Kosovë të Belshit, aty ku shqiptarët lindën për të vdekur në internim, për t’ju kërkuar votën për Partinë Demokratike kur je shërbëtor i komunizmit, sot, fajin nuk mund ta ketë as Saliu, kur je aktor kaq i pështirë i komunizmit!
Puthja në ballë e kriminelit që shembi Teatrin Kombëtar, aty ku u ngrit emri i Robert Ndrenikës, konstatoi edhe vdekjen e gjithë atijë arsyetimi pse ky “artist i popullit” dhe të ngjashmit, ishte dakord me shembjen e shtëpisë së karrierës së vetë! Thjeshtë, ishin në shërbim të Partisë!
Në fund, sot, kur është e qartë që Lali Eri do të jetë i lirë vetëm kur t’i mbushet mendja shefit të partisë, Edi Rama dhe jo pas sa ditë vuajtje do ti mbante një llum komunist, me puthjen e hajdutit ordiner Erion Veliaj, ai vrau edhe shpresën e të gjithë pasardhëve të tij artist, që njërën ndër ëndrrat e mëdha kishin të bëhen Artist i Popullit! Pse, jo, si Robert Ndrenika!
Por, jo, sot, kur Robert Ndrenika e vrau edhe këtë ëndërr duke konfirmuar vetë se është Artist i Popullit sepse është llumi i këtij populli në shërbim të Partisë, Komunist!
