Ekrem Bajroviç është shpallur sërish fajtor në rigjykim dhe është dënuar me 12 vjet burg për krime lufte kundër popullatës civile në fshatin Saradran.
Aktgjykimi u shpall sot nga kryesuesi i trupit gjykues, Avni Syla, i cili e shpalli Ekrem Bajroviçin fajtor për veprën penale të krimit të luftës ndaj popullatës civile në bashkëkryerje.
Gjykata vendosi që në dënimin prej 12 vjetësh t’i llogaritet edhe koha e kaluar në paraburgim, duke filluar nga 19 tetori 2022, ndërsa masa e paraburgimit do të vazhdojë deri në plotfuqishmërinë e aktgjykimit. Bajroviç u detyrua gjithashtu të paguajë 300 euro shpenzime gjyqësore dhe 100 euro për kompensimin e viktimave të krimit. Palët kanë të drejtë ankese në afat prej 30 ditësh në Gjykata e Apelit e Kosovës.
Sipas aktakuzës, Bajroviqi, në cilësinë e policit në Stacionin Policor në Gurrakoc, më 8 maj 1999, në bashkëpunim me pjesëtarë të forcave serbe, ndaloi një kolonë civilësh shqiptarë që po largoheshin drejt Shqipëri. Nga kolona u ndaluan 16 burra, të cilët, sipas aktakuzës, u rrahën dhe më pas u pushkatuan. Njëri prej tyre, i identifikuar me inicialet N.E., mbijetoi pasi u plagos rëndë dhe u la mes trupave të viktimave.
Aktakuza e ngarkon Bajroviçin edhe për ngjarjet e 7 majit 1999 në Saradran, ku pretendohet se mori pjesë në arrestimin dhe keqtrajtimin e 84 civilëve shqiptarë. Sipas Prokurorisë, civilët u ndanë nga kolona, u morën paratë dhe sendet me vlerë, më pas u dërguan në Gurrakoc, ku u keqtrajtuan dhe u torturuan, përpara se të transferoheshin në stacionin policor, ku, sipas aktakuzës, kolonës i printe Ekrem Bajroviç.
Ndryshe, Gjykata Themelore e kishte dënuar Ekrem Bajroviçin me 12 vjet burg edhe në korrik të vitit 2024 dhe Gjykata e Apelit e kishte vërtetuar atë aktgjykim duke e hedhur poshtë ankesën e palës mbrojtëse më 2025.
Por, Gjykata Supreme e pranoi ankesën e mbrojtjes më 2025 dhe e rrëzoi aktgjykimin ndaj Bajroviçit, duke thënë se disa dëshmitarë kishin deklaruar gjatë shqyrtimit gjyqësor se për këtë rast kishin dhënë deklarata edhe para autoriteteve të UNMIK-ut dhe EULEX-it, por ato nuk ndodheshin në shkresat e lëndës. Gjykata kishte vlerësuar se këto deklarata duhej të siguroheshin dhe të shqyrtoheshin së bashku me provat e tjera.