N’Valbonë, aty ku Bora bashkëjeton me Diellin!
nga Agim Popoci
Afshi i verës në Gjakovë edhe mund të shuhet, por jo vetëm ti e ke mendjen te Malësia e këtij vendi me Alpe të bekuara, drejt të së cilës shumë shpejtë e konstaton se janë nisur edhe nga Korça e Tirana, Prishtina e Mitrovica, Shkupi e Presheva!
Po, fjala është për Valbonën, bukuria e së cilës fillon me rrugën gjarpërore nga Bajram Curri, mikpritjen që në hyrje të Parkut Kombëtar me disa re që paralajmërojnë freski, dhe, shumë shpejtë edhe vapën që fillojnë ta freskojnë ca riga shiu; Dhe, vetëm në këtë mrekulli përrallore, siç thotë dhe folklori shqiptar, mund të shikosh se si “Vera bëhet Dimër”!
Për vetëm 25 kilometra, në Grykën e Valbonës shikon se si Vera bëhet vjeshtë, me një shi të rrëmbyeshëm, vjen dhe Dimri me breshër sa kokrra e kumbullës, vendi mbulohet nga mjegulla, por, ky nuk është shqetësimi yt, për këtë kujdeset Dielli!
Fillimisht dalin ca restorante, pamjen ta irritojnë dhe HEC-et që ngatërrohen me mrekullinë e natyrës dhe kalojnë shumë shpejtë në harresë, por bas bujtinave mikpritëse të shfaqet një mal, të cilit edhe në këtë fillim korriku i është lejuar të mbanë Borë!
E, pse jo, përderisa Bora nuk hatërohet dhe bashkëjeton me Diellin edhe kur një pjesë e saj përfundon në ujëmbledhësit që i ka krijuar natyra, për njerëzit dhe bagëtitë e tyre!
Dhe, në këtë mrekulli të natyrës të dalin para disa rrugë, në mesin e të cilave një strukturë e madhe hoteliere e standardit më të lartë, në harmoni të plotë me natyrën, kur lind dielli, perëndon, ose dhe pret e përcjellë të gjithë ata turistë që vetëm kalojnë pranë saj, ndërsa i falënderon me ujin e ftohtë që rrjedh pa fund nga çezma!
Është ky Hotel Valbona!
Udhëtar, ti që asgjë në botë nuk e ndërron me natyrën dhe je duke menduar të vazhdosh rrugëtimin drejt Qafës së Valbonës, Ujëvarës ose Liqenit të Xhemës, pasi të jesh freskuar me ujë të ftohtë, mendoje pak se ke dhe një zgjidhje…
Ose, edhe ti udhëtar i hikingut që vjen nga Thethi i bukur ose Deçani dhe Juniku të legjendave shqiptare…
Ke dhe një vend ku mund të shplodhesh, të meditosh për ditët më të bukura që do vijnë, sikur kur lind Dielli dhe do ta vërtetosh pse Seneca e ka thënë se gjëja më e mirë e zgjimit herët në mëngjes është të shohësh lindjen e diellit, ashtu dhe kur ai perëndon për tu kthyer aty ku gëlon jeta, n’Valbonë, në kryqëzimin e mrekullive të Alpeve shqiptare ku është ndërtuar ky resort!
Të këtij mendimi janë dhe Joani e Ana nga Mbretëria e Bashkuar, paksa të lodhur duke ardhur nga Thethi, që me mirësjellje kërkojnë t’ju bëjë një foto ndërsa shohin gjithë këtë harmoni të ujit, ajrit, borës, Diellit dhe gjithçka që kap syri i njeriut për pak sekonda.
– Si të duket? – e pyes Joanin ndërsa isha duke pirë ujë të ftohtë në çezmën para resortit!
– Mrekulli, nuk po ngopem dot me këtë natyrë të mrekullueshme, ndoshta, siç thotë dhe Gilbert Keith Chesterton, udhëtimi zgjeron mendjen…
– Por, së pari duhet të kesh mendje, thotë Gilbert Keith Chesterton, – e vazhdoj!
Plas e qeshura, Ana thotë se kam plotësisht të drejtë, dhe shton:
– Nuk është quajtur kot “Princi i Paradoksit”!
Ky çift i ri britanik ndërsa rrëfen përvojën e tyre të hikingut nga Thethi e tutje, shkëmbejmë ca njohuri dhe përvoja të ndryshme, flasim natyrisht edhe për shkrimtarin e madh Robert Elsie trupi i të cilit prehet, ashtu siç e la amanet, në mes të Alpeve të Shqipërisë, në fshatin turistik të Thethit.
Joani sheh në makinën time tabelën “Press” dhe e arsyeton habinë e njohjes nga Unë të shkrimtarit britanik, Gilbert Keith Chesterton, pasi e kupton se po flet me një gazetar.
– Ishte dhe gazetar i Daily Mail, besoj i keni lexuar shkrimet e tij përveç prozave, – vazhdon Joani për Chestertonin duke e pranuar se nuk e dinte se mbante mbi shpatulla edhe titullin “Princ i Paradoksit”, ndërsa Unë i shtoj këtij titulli thënien epike të Gilbert Keith Chesterton:
“Hajdutët e respektojnë pronën. Ata duan vetëm që prona të bëhet e tyre në mënyrë që ta vlerësojnë më shumë.”
Sërish plasi e qeshura, Mira realizoi fotot që ky çift i dashur kërkoi, dhe Joani më kërkoi duke hapur një hartë se çfarë i sugjeroja për të vizituar gjatë qëndrimit në Shqipëri, para se të vazhdonim bisedën në barin e Hotel Valbona.
Korabi ishte destinacioni i parë që nuk e kishte shënuar në hartë, Permeti dhe malet përreth, kishte të sigluar Korçën, e pyeta për Voskopojën dhe çuditërisht nuk e kishte vizituar, madje nuk e kishte idenë!
I rrëfeva çdo detaj të kësaj bukurie shqiptare ndërsa bëja me gisht në hartën që kishim vënë mbi makinën time, ndërsa po i tregoja trashëgimin e zonës së Voskopojës na ndërprenë me mirësjellje një grup prej 13 studentëve që ishin nga 9 shtete të botës. Pasi u prezantuan, dhe kërkuan informacion mbi rrugëtimin e tyre drejt Bajram Currit dhe Tiranës, sqarova “studentët e OKB” qysh i pagëzova në çast, i ftova në kafe por ata thanë se ishin duke i pritur një grup tjetër ca kilometra tutje dhe natyrisht, falënderuan nga zemra.
Mbyllëm hartën, sqarimet tona dhe iu bashkuam Anës dhe Mirës që ishin ulur në pjesën e restorantit, për shkak të pamjes që ofronte kjo pjesë e Hotel Valbonës!
Folëm për të gjitha ndërsa shikonim lumin e adhuruesve të hikingut që zbritnin nga Alpet shqiptare, rrufitja e kafesë u pranua si ide fantastike, dhe derisa ata ngelën për të vendosur se ku do të kalojnë këtë natë të freskët, Ne duke u ndarë nga ky çift i jashtëzakonshëm u përmbytëm nga falënderimet e tyre.
Joanit dhe Anës nuk iu fola më për Gilbert Keith Chestertonin, por pas gjithë atyre falënderimeve që buronin nga zemra e këtyre të rinjve, i kujtova atë që Johann Wolfgang von Goethe e ka thënë shumë kohë më parë.
– Po, unë jam vetëm një udhëtar endacak, një mysafir dhe një i huaj në këtë tokë! Po mos je ti diçka më shumë?
Juniku, ylli i gjashtë i Hotel Valbonës
Pasi shkëmbyem numrat e celularit me shpresën se do të takohemi me Joanin dhe Anë në Tiranë, mrekullitë e Valbonës nuk përfunduan madje ishin shumë më të qarta pas dushit!
Darka, nuk ishte thjeshtë darkë në një hotel me pesë yje si Valbona, por aty ishte dhe ylli i saj gjashtë, Juniku!
Në Shqipëri, më lehtë e ke të gjesh një minierë me ari se sa një kamarier të mirë, por, ja që në mes të Alpeve shqiptare, ka edhe një të tillë.
Sugjerimet me gatimet tradicionale si dhe pjatat tjera për të cilat kishte durim të sqaroi Juniku, ishin mahnitëse, përveç se më duhet ta pranoi se i dhashë një vërejtje për më shumë gatime të zonës në meny, vërejtje të cilën ai e dëgjoi duke më pa në dritën e syrit me shumë seriozitet, ashtu siç mbanë mbi supe dhe emrin e tij, Junik!
Por, ylli i gjashtë i Valbonës nuk zhgënjeu jo vetëm tavolinën tonë, por asnjërin prej turistëve që kishin vendosur të kalojnë natën aty ku shndrisin pesë yje me shumë krenari!
Agimi i ditës së radhës me gjithë ato rreze të forta të Diellit, sërish të ofron një pamje të mrekullive të rralla, Borës që bashkëjetonte dhe i buzëqeshte Diellit, ndonëse ti e ke shumë të qartë se kush do shkrihet.
Dhe, jo e gjithë mrekullia përfundon këtu! Në restorant të pret buzëqeshja e yllit të gjashtë të Hotel Valbonës, ushqimi i freskët dhe ndërsa i kërkoi kafe sepse nuk e konsumoi dot mëngjesin, nuk e refuzova dot sugjerimin e Junikut:
– Të lutem provoje kosin me boronica, është shumë i mirë!
Me bekimin irlandez për Valbonën me gjithë Junikun që ka në gjirin e saj, Dielli të ngrohtë gjithmonë dhe hijet të bien pas teje, ndahemi nga kjo mrekulli e Zotit në Alpet shqiptare, por jo dhe nga Tropoja, për pa e vizituar Tyrben e Dervish Luzhës, për të marrë me vete drejt Tiranës bekimin për mirëqenie, dhe, paqe me ata që e dinë pse janë në këtë jetë!
Dervish Luzha, kofsh i gëzuem!
